کد مطلب : 59125 / تاریخ ثبت : 1396/11/29 11:35

سقوط هواپیما چه اهمیتی دارد؟!

مرگ ما را در بر گرفته است

وقتی که میلیونها تن مونواکسید کربن مرگبار وارد ریه هام می شود و کربنش جا میماند و ته مانده اکسیژنش را بیرون می دهیم، وقتی که ماشینهای ساخت وطن تابوت های متحرکمان است وقتی که جاده ها ما را به بهشت زهرا و بهشت سکینه هدایت می کنند آیا واقعا سقوط هواپیما غم انگیز است؟آیا در میان این انبوه مرگ ها مرگ مسافران یک هواپیما که تنها تفاوتش مرگ دسته جمعی ست می تواند ما را غمگین کند؟

مرگ ما را در بر گرفته است. دیروز کلیپی دیدم که موتورسواری مردی را بخاطر جای پارک از ماشین پیاده می کند و جلوی زنش او را با چاقو می کشد و سوار موتورش می شود می رود. به همین راحتی. این فقط یک نوع مرگ از میان هزاران مرگیست که احاطه مان کرده اند. مرگ هایی که همچون هوا در فضا آکنده شده اند و ما نفس می کشیم.

دود و آلاینده ها هر سال به اندازه دهها سقوط هواپیما جان آدمی را در کلانشهرهایمان می گیرد.ریزگردها و خس و خاشاک هم که ریه هایمان را تبدیل به کارگاه سفالگری کرده اند. دیگر هر نفسی که فرو می رود، نه ممد حیات است و نه چون بیرون می آید مفرح ذات!

آب از دو سو ما را می کشد. آب های تصفیه نشده یا دچار سنگ کلیه مان می کند یا نیترات و املاحش جانمان را می گیرد و بی آبی و خشکسالی را هم اضافه کنید به ۱۱۰ میلیون لیتری که استخردارهای تهرانی برای شنای گاه به گاه شان مصرف می کنند و صد میلیون لیتر مصرف مازاد هم به ویلاهای اطراف تهران کرج اضافه کنید که با چاه هایشان سفره های زیرزمینی را خالی کرده اند و فروچاله ها را بوجود آورده اند.

ماشین های وطنی ارابه های مرگ اند. پراید و ۲۰۶ و سایر تولیدات وطنی که مونتاژ ناشیانه و بی کیفیت خودروهای دو دهه قبل کره و اروپا هستند، یا بنزیمان را که سرمایه ملی ست تبدیل به سم کرده و دود به حلقمان می کنند یا در میانه راه با کوچکترین حادثه ای جسدمان را تحویل خانواده هایمان می دهند.

جاده هایمان بدتر از بد یا در ترافیک اتوبان ها عمر و اعصاب آتش می زنیم یا در میان نقاط کورشان جان به جان آفرین تسلیم کرده و رخت از حیات بر می بندیم.

ما مسافران دائمی ارابه مرگیم. اگر چند روزی برای سانچی یا سقوط هواپیمای اصفهان پروفایلهایمان را سیاه کردیم یا در اینستا گرام زانوی غم بغل گرفتیم و در اندوه چند روزه ای میان خودمان و مصیبت وارده سر درگم ماندیم زود فراموشمان خواهد شد. زیرا در اینجا اگر از زلزله نمیری سرمای بعد از زلزله تو را خواهد کشت. مرگ برای ما یک عادت روزمره است، چیزی مانند نفس کشیدن.
بابک الحاقی
.چاپ مطلب
سقوط هواپیما مرگ
تعداد دفعات مشاهده شده : 781
نظر شما
عکس کد
Show another codeکد جدید